Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Was było trzech aniołów 

w koronach krwawych ogni,

byliście zbrodniom podobni

śnionym w nawach kościołów

i byliście jak harfy

pól-boże, pól-śmiertelne,

jak gromy niepodzielne,

a pelne niepokoju.

Ja byłem jeden,czysty,

nie naznaczony grzechem,

was bylo trzech aniołów-

trzy wiatry wiekuiste.

A to był świt. Wiał wiatr.

Tabuny drzew się rwały 

spośród sodomy małych

do nieznajomych spraw.     



A pełno bylo boju

na ziemi i w obłokach.

Was bylo trzech aniołów 

a wiara za wysoka.



A pełno bylo krwi

 na ziemi i w obłokach,

w sercu ciemnośc i trwoga,

w ustach milczenia krzyż.



Wtedyście ręce wznieśli 

i tak palców nakazem 

na klęsce mnie przykuli,

na trumnach-ciemnym głazem.



I stoje tak wśród wiatrów,

wśród śnierzyc, gdzie pochody

wygnańców i narody,

po których ślady zatrą

burze, gdzie grzmoty dziejów,

gdzie tylko śmierć nadzieją,



i stoję tak, i czekam

na dłoń, na głos człowieka.



O, jest was trzech aniołów.

Ja jestem jeden, czarny

jak ciemny ptak cmentarny,

wydartysnom na poły,

na poły w krwi poczęty,

w krzyż na poły zaklęty,

zimny, niepokochany.



I milczy świat, i toczy 

przez nieporadne oczy

kolumny groznej ciszy,

bryły krwi i mozołu...

Nikt nie wie, nikt nie słyszy,

że bylo trzech aniołów.


Ojcu

To odwaga - życie wzdycha tak ciężko

w pokoju opustoszałym z myśli

który każdy dzień czyściej

wygładza dla nich ze zmarszczek.

Jest pusto puściej dnia chodzącego bez Ciebie

ulicą obojętną kurzem jak co dzień.

I każdy dzień chodzi aleją przerażeń

i każdy jest jak obcość wybuchająca w codzienność.

Jak przechodzień

mija przyjaźń która odwisła od zdarzeń.



W pociągach pustych od smutku

wypatruję: nie dźwięczysz nadchodzący jak radość.

Odległej - noce których nie wiem.





Czekam: parostatki zielonych dni rzekami wracają

o pokładach wyblakłych jak otchłań

bez Ciebie.

I każdy pokój który już głuchnie jak kroki

jest pełen słów moich nie powiedzianych

rozstrzelanych przez wystrzały okien

i pełen myśli moich nie wybuchłych.





Za oknem

świece wypalonych drzew chłodną

deszcze letnie wybuchają łzami

i słyszę -

muchy roznoszą brzęczenie jak Twoja samotność.



sierpień 1939


Dokąd to jeszcze? Ten cień stoi we mnie 

Jak obraz wieczny mego zatracenia,

Rdzewieje tarcza i gorzknieje ziemia

Pod zamyśleniem moim obosiecznym.

O, bo ja jestem mieczem krzywdy wszelkiej

Przez moje ręce wyciągnięte we śnie

Wędrują grzechy jak milczące węże

I wytryskają z palców jako pieśni.

I czego dotknę to się łzą pokryje

Jakoby rosą, tylko, że tak słoną,

Że się nie pięścią - całą ziemią biję

W pierś, której nigdy win nie odpuszczono.

O, bo i jakże odpuścić, że człowiek

Zapomniał głosu mówiąc w bożej mowie



I gdzie postąpię pęknie mi pod stopą

Ostatni kamień, a dalej już ciemność

I jestem jak ten pierwszy człowiek po potopie

Który zawinił. Więc wtedy nade mną

Też blasku nie ma i w dłoni mi próżno

Jakby z niej krzyż wyjęto i włożono topór

i jestem duszą smutku po ciałach podróżną

I jestem sam i ziemi twardy opór.



O, żeby chwila jedna dzban by dano

Ze zdrojem chłodnym, żeby klątwę zdjęto

I żeby serce - sercem, a nie raną,

I żeby droga choć w konaniu - świętą

I niebo mnie nie skrywa jak ziemi powieka

I śniegu nawet nie ma, który mnie pokryje

Tylko jak głosy łzami po omacku ryję

Jak cień, jak cień strudzony, co zgubił człowieka.



6.XII.1942