1

Oto stoimy nad ziemią tragiczną

Pobojowisko dymi odwarem strzaskanych wspomnień i snów.

Lepkimi krwią pytaniami

zdejmujemy hełmy przyrosłe do głów.

Głowy - czerwone róże przypniemy hełmom pokoleń.

Widzę: czas przerosły kitami dymów,

widzę czas: akropol zarosły puszczami traw.

Rzuć się, ostatni kainie, na ostatniego abla,

dław!



2

Wracając z pogrzebu ostatniego człowieka,

jak wyzwanie

rzucam przygarść powietrzną - skowronka - w niebo

i ziemię ronię jak łzę nad wszechświatem.



Krzysztof Kamil Baczyński wiosna 40r.


Nie bój się nocy, ona zamyka

Drzewa lecące i ptasie tony

W niedostrzegalnych, mrocznych muzykach

W przestrzeni kute złote demony,

Które fosforem sypiąc wśród blasku

Wznoszą się białe, modre, różowe

Wznoszą się w lejach żółtego piasku,

W chmurach rzeźbione unoszą głowy.

Nie bój się nocy. Jej puchu strzegą

Krople kosmosu, tabuny zwierząt,

Oczy w nią otwórz, wtedy pod dłonią

Uczujesz ptaki i ciche konie,

Uczujesz kaształty, które nieznane

Przez ciebie idąc - tobą się staną.



Nie bój się nocy. To ja nią wiodę

Ten strumień żywy przeobrażenia.

Duchy świecące, zwierząt pochody

Które zaklinam kształtów imieniem.



Ułóż wezbrane oczy w kołysce

Ciało na skrzydłach jasnych demonów

Wtedy przypłyniesz do mnie jak listek

Opadły w cichy, tygrysi pomruk.



21.XII.1941