1

Oto stoimy nad ziemią tragiczną

Pobojowisko dymi odwarem strzaskanych wspomnień i snów.

Lepkimi krwią pytaniami

zdejmujemy hełmy przyrosłe do głów.

Głowy - czerwone róże przypniemy hełmom pokoleń.

Widzę: czas przerosły kitami dymów,

widzę czas: akropol zarosły puszczami traw.

Rzuć się, ostatni kainie, na ostatniego abla,

dław!



2

Wracając z pogrzebu ostatniego człowieka,

jak wyzwanie

rzucam przygarść powietrzną - skowronka - w niebo

i ziemię ronię jak łzę nad wszechświatem.



Krzysztof Kamil Baczyński wiosna 40r.


W mojej ojczyźnie była wiosna

i maki kwitły w krople krwi;

w mojej ojczyźnie była wiosna,

słoneczna wiosna krwawych dni;

warkotem werble w mózg nas biły,

w ulicach kroki w twarz kopały;

nahają kłamstwa serca pękły.

W stosach w nienawiść rozgorzałych

płonęły wieki serc i ducha.

"Die Strasse frei..."

kamieniem słów;

upadło kłamstwo błotem w twarz,

szeregi głów,

szeregi rąk,

kompanii śpiew:

"Die Strasse frei..."

a werbel tłukł,

po sercu tłukł,

po mózgu tłukł,

po ustach tłukł,

"Die Strasse frei..."

i werbli huk...

W ulicach krew...



po ustach, po sercach, po mózgach,

po głowach...

butami, butami kompania szturmowa.



pamiętasz?

z posiniałych warg

upadło tylko jedno słowo

(pamiętasz, Hans?) i tłum jak noc

nad twoją się wypiętrzył głową,

a potem w oczach słony piasek,

a potem w ustach

zapach krwi;

pamiętasz, towarzyszu Hansie,

słoneczną wiosnę czarnych dni?...