1

Oto stoimy nad ziemią tragiczną

Pobojowisko dymi odwarem strzaskanych wspomnień i snów.

Lepkimi krwią pytaniami

zdejmujemy hełmy przyrosłe do głów.

Głowy - czerwone róże przypniemy hełmom pokoleń.

Widzę: czas przerosły kitami dymów,

widzę czas: akropol zarosły puszczami traw.

Rzuć się, ostatni kainie, na ostatniego abla,

dław!



2

Wracając z pogrzebu ostatniego człowieka,

jak wyzwanie

rzucam przygarść powietrzną - skowronka - w niebo

i ziemię ronię jak łzę nad wszechświatem.



Krzysztof Kamil Baczyński wiosna 40r.


Stojąc przed lustrem ciszy 

Barbara z rękami u włosów

nalewa w szklane ciało 

srebrne kropelki głosu. 



I wtedy jak dzban - światłem 

zapełnia się i szkląca 

przejmuje w siebie gwiazdy 

i biały pył miesiąca. 



Przez ciała drżący pryzmat 

w muzyce białych iskier 

łasice się prześlizną 

jak snu puszyste listki.



Oszronią się w nim niedźwiedzie,

jasne od gwiazd polarnych,

i myszy się strumień przewiedzie

płynąc lawiną gwarną.



Aż napełniona mlecznie,

w sen się powoli zapadnie,

a czas melodyjnie osiądzie

kaskadą blasku na dnie.



Więc ma Barbara srebrne

ciało. W nim pręży się miękko

biała łasica milczenia

pod niewidzialną ręką.



4 I 1942