1

Oto stoimy nad ziemią tragiczną

Pobojowisko dymi odwarem strzaskanych wspomnień i snów.

Lepkimi krwią pytaniami

zdejmujemy hełmy przyrosłe do głów.

Głowy - czerwone róże przypniemy hełmom pokoleń.

Widzę: czas przerosły kitami dymów,

widzę czas: akropol zarosły puszczami traw.

Rzuć się, ostatni kainie, na ostatniego abla,

dław!



2

Wracając z pogrzebu ostatniego człowieka,

jak wyzwanie

rzucam przygarść powietrzną - skowronka - w niebo

i ziemię ronię jak łzę nad wszechświatem.



Krzysztof Kamil Baczyński wiosna 40r.


Oto jest chwila bez imienia:

drzwi się wydęły i zgasły.

Nie odróżnisz postaci w cieniach,

w huku jak w ogniu jasnym.



Wtedy krzyk krótki zza ściany;

wtedy w podłogę - skałą

i ciemność płynie jak z rany,

i w łoskot wozu - ciało.



Oto jest chwila bez imienia

wypalona w czasie jak w hymnie.

Nitką krwi jak struną - za wozem

wypisuje na bruku swe imię.



listopad 15.XI 41r