Chodzę lasem, zostawiam nie ślady, lecz tropy

i sapię w wąskiej norze oddechem włochatym.

Czy to prawda, że żyłem rybą przed potopem

i że jestem dziś wilkiem kochającym kwiaty?

Jakże płyną te sosny? sierść ma zapach ostry.

Patrzę wam prosto w oczy, a krok mój jest wiekiem.

Gdzie las się kończy nagle fioletowym ostem - 

- myśliwy z psem, który też był kiedyś człowiekiem.

                                          

Listopad 1940 r.


Żegnaj, księżniczko jawy. W akwarelowe miasta,

pędzi koń mój drewniany płosząc ptaki krzewów,

gdzie ty w kamienny pejzaż jak biały posąg wzrastasz

gdzie moją dawną maską płacze nad tobą niebo.

Miasta dzwonków miedzianych! W pokojach waszych ulic

gwiazdy płyną, gospody, a w szyldzie czerwony kogut,

tam w winny sześcian kubka jak w ciszę się zatulić,

cień nieprawdziwych ludzi jak totem zawiesić nad trwogą

Trzeszczy zbroja, czerwono mury odbija jak rzeka kruków

i płynie ze mną wśród wróbli, wśród czarnych lotów:

z kołyski siodła wieczorem wysiądę i poczekam

na zamek, który wzdłuż ulic nadjedzie w kolczugach łuków

zamkowe sale jak echo - sklepienia martwych chórów

obsiądą mnie, jak pomnik gołębi obsiada trzepot.

Znużony stygnę u sklepień; w strzelnicy rudego muru

twój portret sprzed lat zobaczę, wprawiony w zimne niebo

twe oczy białe od marzeń zawloką mnie nad studnię,

gdzie skuty w drewniane dłonie płomień wody mdławy

w tym wspomnieniu prawdziwym skoczę.....a żółte popołudnie

słońce uwiesi u szyi, żegnaj księżniczko jawy.