Chodzę lasem, zostawiam nie ślady, lecz tropy

i sapię w wąskiej norze oddechem włochatym.

Czy to prawda, że żyłem rybą przed potopem

i że jestem dziś wilkiem kochającym kwiaty?

Jakże płyną te sosny? sierść ma zapach ostry.

Patrzę wam prosto w oczy, a krok mój jest wiekiem.

Gdzie las się kończy nagle fioletowym ostem - 

- myśliwy z psem, który też był kiedyś człowiekiem.

                                          

Listopad 1940 r.


Jak daleko jest od słowa do słowa!

A dalej chyba do mocnego jak sosna

wypełnia się w uśmieniach prostych,

które wiążą jak wstążka rzeki

powitania, boje nasze dalekie.

Cóż jest więcej nad gest niewidoczny,

przerzucony jak zielona struna

nad miastem huczacym w łunach,

nad stawania się obłok mroczny?

Mostek wiotki, taki śpiewny, pomocny.



I nie grzmiące to nasze witanie,

nie olbrzymie, ale ręka, gdy dotkniesz,

jest jak deska dębowa od łez mokra,

która błyszczy się, tęga i dobra,

na kołyskę i na trumnę sposobna.

Ale i krzyż z z niej strugać można, no i kostur,

co zieloną grzywę liści puści z wiosną.



Bo się wierzy, że milczenie to śpiewanie,

a jak śpiewać, to Bóg nas tak śpiewem łączy.

Jeśli głosy będą jako dech gorący,

co roztopi dni topory, grób roztuli,

tośmy dobrze przyjacielu, Boga czuli.



21 I 1943