Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Matce



Bożek wschodu, gdzie z twarzy wschodzą bez wyrazu

dwie krople oceanu - dojrzałe owoce wody,

zastyga przy kominkach i trójkątną twarzą

prowadzi sny puszyste w wilgotne ogrody.

Przez kasztanowy zapach i jesienną wilgoć

kołysze noc wysmukłą jakby widmo łowów 

i długo śpiewa pieśni nad zabitą wilgą

wywołując upiory krążące nad głową.

A potem ogień ciągnie złotych iskier struny,

bulgocą oczy, to woda, zenitalne deszcze, 

i wieje duszny samum sypkim piaskiem dreszczy,

gdy otworzą się oczy jak martwe pioruny.

Wtedy nagle urosną miękkie łapy kota 

i ogromnym tygrysem wyfrunie przez okno

do wygiętej w księżycu samicy ze złota.



Zostanę ja i ogień, i moja samotność.



Krzysztof Kamil Baczyński luty 41r.


Zmierzch spada słodko w ciężkie ramiona bzów

plusz wpada oknem ciężkirni pluskami - krew

noc przechodzi firanki - łąki powiewne snu

umarłe chryzantemy wiatr opłakuje w ulicach.

Dzień obliczem

obrzmiałym wyszczerza zęby jak topielec

(piasek gwiazdy wieczornej na ustach)

noc piele

zmierzch z celuloidowych kwiatów.

Wieczór wypija słońce z napełnionych domów

nikomu...

nie można powiedzieć gdzie światło

kapie bólem w zaklęśniętych snach.

Umiera...

dziecko ma blade powieki - oczy wyprzęgnięte z dnia

śledzi obłoki życia - dołem nabrzmiałe miasto

za oknem w półśnie ulice kołyszą się dźwięcząc

zegar zepsuty o zmierzchu wybija dwunastą.

Ludzie przechodzą wolno słońcem oblani jak miodem

zmierzch szemrze...

wieczór odpływa ogrodem

w małe podmiejskie parki.

Umiera...

dziecko ma usta blade od więdnących świec.

Noc mnie opryskała zieloną rosą gwiazd

drżę

(źle postawiona noga rozsadza pokój - ciszę)

rżą

chmury wprzężone do trumny (od złotyro podków zbyt duszno)

obłoki nogami niecierpliwie grzebią

dymią grzywami napięte oceany - niebo..

Po cieniach - arkadach wonnego mostu

dzień przyjedzie lazurowym pociągiem westchnienia.

Zaczniemy

niebo w błękitne plamy na łąkach zamieniać

po prostu

świt odetchnie zielono

razem

na srebrnych dłoniach dzwonów

odpłyniemy wonnymi kolejami łąki.

Dzień który kipi z drzewa

można pić

śpiewać

kolorowymi chórami ptaków

a wysoko

sosna podarła adamaszek nieba.

Jak w lustrze serce odbiło się w słońcu.

W las barwy zasiewać

cisza przyroodzi w obłoku.

Dzień jak paproć kołysze się w chmurach

macierzanki obrzmiewają bładym złotem

Wiosna

lekko eksploduje samolotem.


I

Kołyszemy się, kołyszemy,

wmurowani w pejzaż szubienic.

Wieje śmiercią znużoną. Jak kruk

krąży niebo drapieżnie i cicho

dzwoni wiatr u ostrogi nóg!

Nocy inna, nie przyjdziesz, nie przychodź,

Tylko dni obdrapany mur

kończy ziemię wyrwaną krokom.

Zaciśnięty wilgocią sznur -

żalu lament skowyczy nad drogą.

Jak upiory żerujemy na snach,

jak upiory wypijamy życie.

Nocą księżyc podchodził jak znak

i jak oko wisielca z chmur wyciekł.

Kołyszemy się, kołyszemy,

wmurowani w pejzaż szubienic,

pośród zdarzeń, zygzaków i gwiazd,

z długich rąk wyrzucamy cienie -

pętle palców na martwy sen miast.

Wmurowani w pejzaż szubienic. 

II

Ci sami

w schodów dysonans wchodzimy co wieczór.

do tych samych mieszkań, gdzie martwa żarówka ćmi.

budzimy się jesienią, zawsze jesienią,

oczy zawsze - w czarny wyrok drzwi.

Potem w długie ulice, od mgły

gęstniejące w realny opór.

W nasze głowy - drzewa jesienne,

słońce spada zachodem jak tupór.

Potem dalej, potem dalej, potem dalej,

w noc bezgwiezdną, w puste ręce łapać oddech,

w korowody zaplątanych alej,

w gwiazdy czarne i jak niebo - chłodne.

Potem dalej, potem dalej, potem dalej,

zawikłani w wodorosty zjaw i cieni,

obudzimy się kołysząc, znów kołysząc,

wmurowani w pejzaż szubienic.



IX m. 1940 r.

Utwory zebrane, 1961