Matce



Bożek wschodu, gdzie z twarzy wschodzą bez wyrazu

dwie krople oceanu - dojrzałe owoce wody,

zastyga przy kominkach i trójkątną twarzą

prowadzi sny puszyste w wilgotne ogrody.

Przez kasztanowy zapach i jesienną wilgoć

kołysze noc wysmukłą jakby widmo łowów 

i długo śpiewa pieśni nad zabitą wilgą

wywołując upiory krążące nad głową.

A potem ogień ciągnie złotych iskier struny,

bulgocą oczy, to woda, zenitalne deszcze, 

i wieje duszny samum sypkim piaskiem dreszczy,

gdy otworzą się oczy jak martwe pioruny.

Wtedy nagle urosną miękkie łapy kota 

i ogromnym tygrysem wyfrunie przez okno

do wygiętej w księżycu samicy ze złota.



Zostanę ja i ogień, i moja samotność.



Krzysztof Kamil Baczyński luty 41r.


Kobieta, którą kochałeś, upłynęła w listy,

spotykasz ją w szybie każdego tramwaju.

Gdy odpoczywasz pod przydrożną gwiazdą,

w ciszy zmęczeni odwagą przechodnie

przystają.

Nie śpiesz, zostaniesz zagnany w zaułek,

nie nadążą już stopom wysadzone mosty.

Daleko oknom dospiewano światło:

to palce wydłużone w wiotką melancholię

układają Szopena w akrostych.