Nie bój się nocy, ona zamyka

Drzewa lecące i ptasie tony

W niedostrzegalnych, mrocznych muzykach

W przestrzeni kute złote demony,

Które fosforem sypiąc wśród blasku

Wznoszą się białe, modre, różowe

Wznoszą się w lejach żółtego piasku,

W chmurach rzeźbione unoszą głowy.

Nie bój się nocy. Jej puchu strzegą

Krople kosmosu, tabuny zwierząt,

Oczy w nią otwórz, wtedy pod dłonią

Uczujesz ptaki i ciche konie,

Uczujesz kaształty, które nieznane

Przez ciebie idąc - tobą się staną.



Nie bój się nocy. To ja nią wiodę

Ten strumień żywy przeobrażenia.

Duchy świecące, zwierząt pochody

Które zaklinam kształtów imieniem.



Ułóż wezbrane oczy w kołysce

Ciało na skrzydłach jasnych demonów

Wtedy przypłyniesz do mnie jak listek

Opadły w cichy, tygrysi pomruk.



21.XII.1941


Chodzę lasem, zostawiam nie ślady, lecz tropy

i sapię w wąskiej norze oddechem włochatym.

Czy to prawda, że żyłem rybą przed potopem

i że jestem dziś wilkiem kochającym kwiaty?

Jakże płyną te sosny? sierść ma zapach ostry.

Patrzę wam prosto w oczy, a krok mój jest wiekiem.

Gdzie las się kończy nagle fioletowym ostem - 

- myśliwy z psem, który też był kiedyś człowiekiem.

                                          

Listopad 1940 r.