Nie bój się nocy, ona zamyka

Drzewa lecące i ptasie tony

W niedostrzegalnych, mrocznych muzykach

W przestrzeni kute złote demony,

Które fosforem sypiąc wśród blasku

Wznoszą się białe, modre, różowe

Wznoszą się w lejach żółtego piasku,

W chmurach rzeźbione unoszą głowy.

Nie bój się nocy. Jej puchu strzegą

Krople kosmosu, tabuny zwierząt,

Oczy w nią otwórz, wtedy pod dłonią

Uczujesz ptaki i ciche konie,

Uczujesz kaształty, które nieznane

Przez ciebie idąc - tobą się staną.



Nie bój się nocy. To ja nią wiodę

Ten strumień żywy przeobrażenia.

Duchy świecące, zwierząt pochody

Które zaklinam kształtów imieniem.



Ułóż wezbrane oczy w kołysce

Ciało na skrzydłach jasnych demonów

Wtedy przypłyniesz do mnie jak listek

Opadły w cichy, tygrysi pomruk.



21.XII.1941


Kiedy zabolą nas nogi tysiącem drzew,

pójdziemy dalej księżycem - przez słup oporu - postój,

gdy noc jak pręt leszczynowy gwiazdami się gnie

w niebo prosto.



Drogi pętlami udusiły las.

Hukiem oczy zmęczone drogę przenoszą w uśpienie.

Kilometr każdy - w serce głaz.

Spoza

brzęczą kroki - kilometrowe kamienie.

A w wydmach ciężej wiatru

śmierć swoją mówią mi w usta gwiazd konające szerszenie

i znów

z dróg lasy spływają jak z rynien

w okrzyki lip cichsze od żalu



zresztą

wieczór jest dziś zmęczony i jak księżyc - płynie.