Kobieta, którą kochałeś, upłynęła w listy,

spotykasz ją w szybie każdego tramwaju.

Gdy odpoczywasz pod przydrożną gwiazdą,

w ciszy zmęczeni odwagą przechodnie

przystają.

Nie śpiesz, zostaniesz zagnany w zaułek,

nie nadążą już stopom wysadzone mosty.

Daleko oknom dospiewano światło:

to palce wydłużone w wiotką melancholię

układają Szopena w akrostych.


Drzewa - to chumr zgęszczenia,

pod nimi dzwoni ziemia,

nad nimi rwą wezbrane

planety z brązu lane.



Lasy - smutku zielone

serca - w szmer przemienione,

pod nimi piły lament

białymi jęczy kłami.



Drzewa - bawoły złote

dymiły rudym poetem,

z pomrukiem ciała kładły

ku ziemi, aż upadły.



Drwale w śmiechu sypali

zęby jak sznur korali.

To piłą - ciszy przytną,

to śmiechu białą brzytwą.



Liście jak oczy wydrą

lśniące zieloną krzywdą,

to korę ciemną z ciała,

aż tryśnie krew dojrzała.



A nocą w sen zagięci -

- w warczący wir pamięci -

zobaczą drwale w lęku,

przykuci nocy ręką,

idące na nich prosto

topory sosen ostre.

             

22 listopada 41r.