Drzewa jak rude łby barbarzyńców

wnikały w żyły żółtych rzek.

Biało się kładł popiołem tynku

wtopiony w wodę miasta brzeg.



Szli po dudniącym moście kroków

jak po krawędzi z kruchego szkła,

pod zamyślonym grobem obłoków,

po liściach jak po krwawych łzach.



I mówił pierwszy: Oto jest pieśń,

Która uderza w firmament powiek.

A drugi mówił: Nie, to jest śmierć,

którą przeczułem w zielonym słowie.





październik 41r.


Dym układa się w gryfy, postaci i konie

nad rozlewanym ogniem, a on czesząc grzywy

żółtych promienie woła :"Przez gwiazdy zielone

zaklinam cię, demonie, Ahrbalu - przybądż!"



Wtedy przez pustą ramę portretu wychodzi

duch ogromny szeleszcząc od niebieskich iskier

i staje u pułapu jak wstrzymany pocisk

naprężonych obłoków, i unosi wszystkie

rozlane dymy w sobie. Wtedy on zbielały,

porywany przez ciszę, trojony przez cienie,

"Ahrbalu - zaklina - przez ten dym stężały,

Ahrbalu - zaklina - przynieś jej wspomnienie!"



Więc w suchym blasku iskier rośnie łuk różowy

Piersi wygiętych twardo, ust rozwartych koncha,

podłużne liście powiek. Wtedy z jego głowy

odrzuconej w odległość wypływają oczy

jakby łzy, w których widać odwrócony obraz

coraz mniejszy; i płacze "O siostro niedobra!"

a już ona jak kamień - rozpuszcza się w nocy.



15.X.1941