Drzewa jak rude łby barbarzyńców

wnikały w żyły żółtych rzek.

Biało się kładł popiołem tynku

wtopiony w wodę miasta brzeg.



Szli po dudniącym moście kroków

jak po krawędzi z kruchego szkła,

pod zamyślonym grobem obłoków,

po liściach jak po krwawych łzach.



I mówił pierwszy: Oto jest pieśń,

Która uderza w firmament powiek.

A drugi mówił: Nie, to jest śmierć,

którą przeczułem w zielonym słowie.





październik 41r.


Nie bój się nocy, ona zamyka

Drzewa lecące i ptasie tony

W niedostrzegalnych, mrocznych muzykach

W przestrzeni kute złote demony,

Które fosforem sypiąc wśród blasku

Wznoszą się białe, modre, różowe

Wznoszą się w lejach żółtego piasku,

W chmurach rzeźbione unoszą głowy.

Nie bój się nocy. Jej puchu strzegą

Krople kosmosu, tabuny zwierząt,

Oczy w nią otwórz, wtedy pod dłonią

Uczujesz ptaki i ciche konie,

Uczujesz kaształty, które nieznane

Przez ciebie idąc - tobą się staną.



Nie bój się nocy. To ja nią wiodę

Ten strumień żywy przeobrażenia.

Duchy świecące, zwierząt pochody

Które zaklinam kształtów imieniem.



Ułóż wezbrane oczy w kołysce

Ciało na skrzydłach jasnych demonów

Wtedy przypłyniesz do mnie jak listek

Opadły w cichy, tygrysi pomruk.



21.XII.1941