Nie wierzę w twoje oczy, jak się nie wierzy w niebo.

Wilgotne chmury. Jak co dzień wracam z własnego pogrzebu.

Małe psy biegną naprzeciw jak nieme zwierzenia wieczoru.

Przepływam na ukos ulic, na ukos godzinom i porom.

Jakie to ptaki dolecą? Przestrzeń Pęknięta na pół.

Jaki to murarz rozklei wzniesiony przez ciebie mur?

Kto przeciw śmierci stanie i wzrokiem zatrzyma prąd ten?

Rzucam na ciebie gwiazdę jak naraz modlitwę i klątwę.

Listy pieczęcie na trosce. Nie wierz tym słowom, nie wierz.

Oto umarły dziś rano, nie spotkam cię w czarnym niebie.



 r. 1940


Matce



Bożek wschodu, gdzie z twarzy wschodzą bez wyrazu

dwie krople oceanu - dojrzałe owoce wody,

zastyga przy kominkach i trójkątną twarzą

prowadzi sny puszyste w wilgotne ogrody.

Przez kasztanowy zapach i jesienną wilgoć

kołysze noc wysmukłą jakby widmo łowów 

i długo śpiewa pieśni nad zabitą wilgą

wywołując upiory krążące nad głową.

A potem ogień ciągnie złotych iskier struny,

bulgocą oczy, to woda, zenitalne deszcze, 

i wieje duszny samum sypkim piaskiem dreszczy,

gdy otworzą się oczy jak martwe pioruny.

Wtedy nagle urosną miękkie łapy kota 

i ogromnym tygrysem wyfrunie przez okno

do wygiętej w księżycu samicy ze złota.



Zostanę ja i ogień, i moja samotność.



Krzysztof Kamil Baczyński luty 41r.