Nie wierzę w twoje oczy, jak się nie wierzy w niebo.

Wilgotne chmury. Jak co dzień wracam z własnego pogrzebu.

Małe psy biegną naprzeciw jak nieme zwierzenia wieczoru.

Przepływam na ukos ulic, na ukos godzinom i porom.

Jakie to ptaki dolecą? Przestrzeń Pęknięta na pół.

Jaki to murarz rozklei wzniesiony przez ciebie mur?

Kto przeciw śmierci stanie i wzrokiem zatrzyma prąd ten?

Rzucam na ciebie gwiazdę jak naraz modlitwę i klątwę.

Listy pieczęcie na trosce. Nie wierz tym słowom, nie wierz.

Oto umarły dziś rano, nie spotkam cię w czarnym niebie.



 r. 1940


Żegnaj, księżniczko jawy. W akwarelowe miasta,

pędzi koń mój drewniany płosząc ptaki krzewów,

gdzie ty w kamienny pejzaż jak biały posąg wzrastasz

gdzie moją dawną maską płacze nad tobą niebo.

Miasta dzwonków miedzianych! W pokojach waszych ulic

gwiazdy płyną, gospody, a w szyldzie czerwony kogut,

tam w winny sześcian kubka jak w ciszę się zatulić,

cień nieprawdziwych ludzi jak totem zawiesić nad trwogą

Trzeszczy zbroja, czerwono mury odbija jak rzeka kruków

i płynie ze mną wśród wróbli, wśród czarnych lotów:

z kołyski siodła wieczorem wysiądę i poczekam

na zamek, który wzdłuż ulic nadjedzie w kolczugach łuków

zamkowe sale jak echo - sklepienia martwych chórów

obsiądą mnie, jak pomnik gołębi obsiada trzepot.

Znużony stygnę u sklepień; w strzelnicy rudego muru

twój portret sprzed lat zobaczę, wprawiony w zimne niebo

twe oczy białe od marzeń zawloką mnie nad studnię,

gdzie skuty w drewniane dłonie płomień wody mdławy

w tym wspomnieniu prawdziwym skoczę.....a żółte popołudnie

słońce uwiesi u szyi, żegnaj księżniczko jawy.