Nie wierzę w twoje oczy, jak się nie wierzy w niebo.

Wilgotne chmury. Jak co dzień wracam z własnego pogrzebu.

Małe psy biegną naprzeciw jak nieme zwierzenia wieczoru.

Przepływam na ukos ulic, na ukos godzinom i porom.

Jakie to ptaki dolecą? Przestrzeń Pęknięta na pół.

Jaki to murarz rozklei wzniesiony przez ciebie mur?

Kto przeciw śmierci stanie i wzrokiem zatrzyma prąd ten?

Rzucam na ciebie gwiazdę jak naraz modlitwę i klątwę.

Listy pieczęcie na trosce. Nie wierz tym słowom, nie wierz.

Oto umarły dziś rano, nie spotkam cię w czarnym niebie.



 r. 1940


Stojąc pod niebem bez góry i dołu

tętnię dojrzały do wielkości gwiazd.

Własnych zaklęć ogromne koło

krążę po niebie płynącym w czas.

W sklepieniu cichym jak śmierć słowików

nagle porywa mosiężny cyklon

i tylko ludzie zostają - podobni

rozdartym nad śmiercią cyrklom.

A tu dzwonią światy obojętne,

maczek gwiazd zamieniony w kosmos,

rosną groźnie światy obojętne,

przybliżone planety rosną.

Oto droga bez góry i dołu.

Kto widział nieba zamknięty strop?

Oto przestrzeń trójkątów i punktów,

linie dłoni przedłużone w głąb.

Wtedy w sen pierwotniejszy od planet

płyną masy coraz dalszych kół.

O, rozrąbać cień meteorów ciosem

snu jak toporem: na pół!