W mojej ojczyźnie była wiosna

i maki kwitły w krople krwi;

w mojej ojczyźnie była wiosna,

słoneczna wiosna krwawych dni;

warkotem werble w mózg nas biły,

w ulicach kroki w twarz kopały;

nahają kłamstwa serca pękły.

W stosach w nienawiść rozgorzałych

płonęły wieki serc i ducha.

"Die Strasse frei..."

kamieniem słów;

upadło kłamstwo błotem w twarz,

szeregi głów,

szeregi rąk,

kompanii śpiew:

"Die Strasse frei..."

a werbel tłukł,

po sercu tłukł,

po mózgu tłukł,

po ustach tłukł,

"Die Strasse frei..."

i werbli huk...

W ulicach krew...



po ustach, po sercach, po mózgach,

po głowach...

butami, butami kompania szturmowa.



pamiętasz?

z posiniałych warg

upadło tylko jedno słowo

(pamiętasz, Hans?) i tłum jak noc

nad twoją się wypiętrzył głową,

a potem w oczach słony piasek,

a potem w ustach

zapach krwi;

pamiętasz, towarzyszu Hansie,

słoneczną wiosnę czarnych dni?...


Stojąc przed lustrem ciszy 

Barbara z rękami u włosów

nalewa w szklane ciało 

srebrne kropelki głosu. 



I wtedy jak dzban - światłem 

zapełnia się i szkląca 

przejmuje w siebie gwiazdy 

i biały pył miesiąca. 



Przez ciała drżący pryzmat 

w muzyce białych iskier 

łasice się prześlizną 

jak snu puszyste listki.



Oszronią się w nim niedźwiedzie,

jasne od gwiazd polarnych,

i myszy się strumień przewiedzie

płynąc lawiną gwarną.



Aż napełniona mlecznie,

w sen się powoli zapadnie,

a czas melodyjnie osiądzie

kaskadą blasku na dnie.



Więc ma Barbara srebrne

ciało. W nim pręży się miękko

biała łasica milczenia

pod niewidzialną ręką.



4 I 1942