Gwiazdy - łzy światła, opadła

noc przez szyby wybite arkad...

noc odpływa w nagęstłą przestrzeń

w czarnych, wodą ciekących barkach.



Mosty brodzą w prąd własne czernią,

gwiazdy czochrzą włosy mgłom wiklin...

Przeszli ludzie, którzy szli mostem...

Oczy cicho w złe miasto wnikły...



Rzeka gęsto wolno poziewa

w duszną szarość ciemnego płynu,

most się w niebo wrzyna żelazem

na krzyżowych wygięciach klinów...



Głodem cierpkim usta mdlą puste,

połykają gorzkie łzy świateł...

Szare nocą znad śliskich wiklin

pełźnie świtem niebo jak krater...


Melancholijne damy o rękach z żółtego wosku,

kukły z oczami z fałszywych obłoków,

pobladłe wargi zanurzają w spokój

jak w białe futro troski.

Łuki wygięte trąby i skrzypiec zerwane struny

wiszą na ścianach, na ukos na stłuczonych oknach.

Widma zmierzchliwe biorą znużenie w słomiane palce

i jak soczewkę pomniejszającą wznoszą do oka.

A sale puste; ktoś echo rozlał i zmroził.

Rozlane wino, czy krew rozlana, czy światło?

Tylko postaci, co już odeszły, wklejone ciągle jeszcze w zwierciadło.

I ptak zabity ciągle śmiertelnie jęczy w ogrodzie.

Już ta kareta nigdy nie wróci, a słychać tętent.

Tylko te stoły poprzewracane, rzucone karty.

Twarze przy świecach, twarze z zwierciadeł, twarze przeklęte,

czy nie widzicie? ta zgasła świeca jest czartem.



II.41 r