Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Gdy za powietrza zasłoną noc pocznie kształty fałdować

I czuje się jak wielkie ptaki rosnące za chmur kwiatami

Zmierzch schodzi lekko. A ona świeci u okna głową

Jasną jak listek światła i śpiewa piosenkę ciszy.



Długą wijącą się wstęgą głos ciepły w powietrzu stygnie

Aż jego dosięgnie o zmroku i szept przy ustach usłyszy

"Kochany" - szumi piosenka i głowę owija mu, dzwoni

Jak włosów miękkich smuga, lilie z niej pachną tak mocno,

Że on pochylony nad śmiercią, zaciska palce na broni,

Wstaje i jeszcze czarny od pyłu bitwy - czuje,

że skrzypce grają w nim cicho, więc idzie ostrożnie, powoli

Jakby po nici światła, przez morze szumiące zmroku

I coraz bliższa jest miękkość podobna do białych obłoków

Aż się dopełnia przestrzeń i czuje jej głosik miękki

Stojący w ciszy olbrzymiej na wyciągnięcie ręki.

"Kochany" - szumi piosenka, więc kiedy obejmą ramiona

Więcej niż objąć można kochając jedno ciało

Dłoń wielka kształty fałduje za nieba czarną zasłoną

I kreśli na niej zwierzęta linią drżącą i białą.



A potem świat się rozlewa. Broń w kącie ostygła i czeka

Pnie się wąż biały milczenia, przeciągły wydaje syk

I wtedy budzą się płacząc, bo strzały pękają z daleka,

Bo śnili, że dziecko poczęli całe czerwone od krwi.



13.VII. 1944


Ojcu

To odwaga - życie wzdycha tak ciężko

w pokoju opustoszałym z myśli

który każdy dzień czyściej

wygładza dla nich ze zmarszczek.

Jest pusto puściej dnia chodzącego bez Ciebie

ulicą obojętną kurzem jak co dzień.

I każdy dzień chodzi aleją przerażeń

i każdy jest jak obcość wybuchająca w codzienność.

Jak przechodzień

mija przyjaźń która odwisła od zdarzeń.



W pociągach pustych od smutku

wypatruję: nie dźwięczysz nadchodzący jak radość.

Odległej - noce których nie wiem.





Czekam: parostatki zielonych dni rzekami wracają

o pokładach wyblakłych jak otchłań

bez Ciebie.

I każdy pokój który już głuchnie jak kroki

jest pełen słów moich nie powiedzianych

rozstrzelanych przez wystrzały okien

i pełen myśli moich nie wybuchłych.





Za oknem

świece wypalonych drzew chłodną

deszcze letnie wybuchają łzami

i słyszę -

muchy roznoszą brzęczenie jak Twoja samotność.



sierpień 1939


On w wielości stoi pośród rzeczy, 

które rosną w potwornej przemianie,

pośród roślin przezroczystych mieczy,

pośród zwierząt, ludzi, a poznanie

będzie obce mu, by trudniej było

wielość formy połączyć w miłość.



Więc się mienić będą i brunatnieć

w złotych formach dojrzałe oczy,

to obłoki będą dnem się toczyć,

dnem tych spojrzeń, by nie było łatwiej

snów od ludzi, kamieni od rąk

porozróżnić, a gradu od trąb.



A ten, który przeciw niemu zawoła

o swej sile i wstrząśnie owadem

wszechmałości - przejdzie w apostoła,

przemartwiały swej słabości jadem, 

i ze strachu potęgę głoszący

w pięści zmienić chce gwiazdy i słońce.



On w wielości stoi. Wśród kaskady 

tryskającej mleczem i tonami, 

a nie spadnie, choć poryty gradem,

i nie wiedząc, gdzie koniec - nie skłamie.

Ani w bojach zjednoczy się w ogień,

ani w ludziach nie przystanie - z trwogi.



I nie wiedząc - choć otchłań zobaczy,

i nie wierząc w wiarę, która depcze,

czuciem światła łącząc przez powietrze

tak gwiazdami i łzami zapłacze.

Ręce prosto kładąc w tęczę tonu

sklepi ziemię z niebem na kształt domu

Będzie człowiek w ludziach, zieleń w ziemi

nad wiekami trwający ciemnemi.



28.I 42r