Żegnaj, księżniczko jawy. W akwarelowe miasta,

pędzi koń mój drewniany płosząc ptaki krzewów,

gdzie ty w kamienny pejzaż jak biały posąg wzrastasz

gdzie moją dawną maską płacze nad tobą niebo.

Miasta dzwonków miedzianych! W pokojach waszych ulic

gwiazdy płyną, gospody, a w szyldzie czerwony kogut,

tam w winny sześcian kubka jak w ciszę się zatulić,

cień nieprawdziwych ludzi jak totem zawiesić nad trwogą

Trzeszczy zbroja, czerwono mury odbija jak rzeka kruków

i płynie ze mną wśród wróbli, wśród czarnych lotów:

z kołyski siodła wieczorem wysiądę i poczekam

na zamek, który wzdłuż ulic nadjedzie w kolczugach łuków

zamkowe sale jak echo - sklepienia martwych chórów

obsiądą mnie, jak pomnik gołębi obsiada trzepot.

Znużony stygnę u sklepień; w strzelnicy rudego muru

twój portret sprzed lat zobaczę, wprawiony w zimne niebo

twe oczy białe od marzeń zawloką mnie nad studnię,

gdzie skuty w drewniane dłonie płomień wody mdławy

w tym wspomnieniu prawdziwym skoczę.....a żółte popołudnie

słońce uwiesi u szyi, żegnaj księżniczko jawy.


Ojcu

To odwaga - życie wzdycha tak ciężko

w pokoju opustoszałym z myśli

który każdy dzień czyściej

wygładza dla nich ze zmarszczek.

Jest pusto puściej dnia chodzącego bez Ciebie

ulicą obojętną kurzem jak co dzień.

I każdy dzień chodzi aleją przerażeń

i każdy jest jak obcość wybuchająca w codzienność.

Jak przechodzień

mija przyjaźń która odwisła od zdarzeń.



W pociągach pustych od smutku

wypatruję: nie dźwięczysz nadchodzący jak radość.

Odległej - noce których nie wiem.





Czekam: parostatki zielonych dni rzekami wracają

o pokładach wyblakłych jak otchłań

bez Ciebie.

I każdy pokój który już głuchnie jak kroki

jest pełen słów moich nie powiedzianych

rozstrzelanych przez wystrzały okien

i pełen myśli moich nie wybuchłych.





Za oknem

świece wypalonych drzew chłodną

deszcze letnie wybuchają łzami

i słyszę -

muchy roznoszą brzęczenie jak Twoja samotność.



sierpień 1939