Żegnaj, księżniczko jawy. W akwarelowe miasta,

pędzi koń mój drewniany płosząc ptaki krzewów,

gdzie ty w kamienny pejzaż jak biały posąg wzrastasz

gdzie moją dawną maską płacze nad tobą niebo.

Miasta dzwonków miedzianych! W pokojach waszych ulic

gwiazdy płyną, gospody, a w szyldzie czerwony kogut,

tam w winny sześcian kubka jak w ciszę się zatulić,

cień nieprawdziwych ludzi jak totem zawiesić nad trwogą

Trzeszczy zbroja, czerwono mury odbija jak rzeka kruków

i płynie ze mną wśród wróbli, wśród czarnych lotów:

z kołyski siodła wieczorem wysiądę i poczekam

na zamek, który wzdłuż ulic nadjedzie w kolczugach łuków

zamkowe sale jak echo - sklepienia martwych chórów

obsiądą mnie, jak pomnik gołębi obsiada trzepot.

Znużony stygnę u sklepień; w strzelnicy rudego muru

twój portret sprzed lat zobaczę, wprawiony w zimne niebo

twe oczy białe od marzeń zawloką mnie nad studnię,

gdzie skuty w drewniane dłonie płomień wody mdławy

w tym wspomnieniu prawdziwym skoczę.....a żółte popołudnie

słońce uwiesi u szyi, żegnaj księżniczko jawy.


Kiedy zabolą nas nogi tysiącem drzew,

pójdziemy dalej księżycem - przez słup oporu - postój,

gdy noc jak pręt leszczynowy gwiazdami się gnie

w niebo prosto.



Drogi pętlami udusiły las.

Hukiem oczy zmęczone drogę przenoszą w uśpienie.

Kilometr każdy - w serce głaz.

Spoza

brzęczą kroki - kilometrowe kamienie.

A w wydmach ciężej wiatru

śmierć swoją mówią mi w usta gwiazd konające szerszenie

i znów

z dróg lasy spływają jak z rynien

w okrzyki lip cichsze od żalu



zresztą

wieczór jest dziś zmęczony i jak księżyc - płynie.