Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Ojcu

To odwaga - życie wzdycha tak ciężko

w pokoju opustoszałym z myśli

który każdy dzień czyściej

wygładza dla nich ze zmarszczek.

Jest pusto puściej dnia chodzącego bez Ciebie

ulicą obojętną kurzem jak co dzień.

I każdy dzień chodzi aleją przerażeń

i każdy jest jak obcość wybuchająca w codzienność.

Jak przechodzień

mija przyjaźń która odwisła od zdarzeń.



W pociągach pustych od smutku

wypatruję: nie dźwięczysz nadchodzący jak radość.

Odległej - noce których nie wiem.





Czekam: parostatki zielonych dni rzekami wracają

o pokładach wyblakłych jak otchłań

bez Ciebie.

I każdy pokój który już głuchnie jak kroki

jest pełen słów moich nie powiedzianych

rozstrzelanych przez wystrzały okien

i pełen myśli moich nie wybuchłych.





Za oknem

świece wypalonych drzew chłodną

deszcze letnie wybuchają łzami

i słyszę -

muchy roznoszą brzęczenie jak Twoja samotność.



sierpień 1939


I

Kołyszemy się, kołyszemy,

wmurowani w pejzaż szubienic.

Wieje śmiercią znużoną. Jak kruk

krąży niebo drapieżnie i cicho

dzwoni wiatr u ostrogi nóg!

Nocy inna, nie przyjdziesz, nie przychodź,

Tylko dni obdrapany mur

kończy ziemię wyrwaną krokom.

Zaciśnięty wilgocią sznur -

żalu lament skowyczy nad drogą.

Jak upiory żerujemy na snach,

jak upiory wypijamy życie.

Nocą księżyc podchodził jak znak

i jak oko wisielca z chmur wyciekł.

Kołyszemy się, kołyszemy,

wmurowani w pejzaż szubienic,

pośród zdarzeń, zygzaków i gwiazd,

z długich rąk wyrzucamy cienie -

pętle palców na martwy sen miast.

Wmurowani w pejzaż szubienic. 

II

Ci sami

w schodów dysonans wchodzimy co wieczór.

do tych samych mieszkań, gdzie martwa żarówka ćmi.

budzimy się jesienią, zawsze jesienią,

oczy zawsze - w czarny wyrok drzwi.

Potem w długie ulice, od mgły

gęstniejące w realny opór.

W nasze głowy - drzewa jesienne,

słońce spada zachodem jak tupór.

Potem dalej, potem dalej, potem dalej,

w noc bezgwiezdną, w puste ręce łapać oddech,

w korowody zaplątanych alej,

w gwiazdy czarne i jak niebo - chłodne.

Potem dalej, potem dalej, potem dalej,

zawikłani w wodorosty zjaw i cieni,

obudzimy się kołysząc, znów kołysząc,

wmurowani w pejzaż szubienic.



IX m. 1940 r.

Utwory zebrane, 1961


Matko! czy są gdzieś jeszcze te ciche godziny

snów o sławie, zwycięstwie i życiu-bezklęsce,

marzone i zaklęte: z Bogiem, sławą, synem.

Matko! czy są gdzieś jeszcze te jasne godziny?

Godziny... zgonów, życia podeptane butem,

rozbite na minuty i sekundy bólu,

w ostrza broni i walki potrzebą przekute,

ciążące z krokiem naprzód ołowianą kulą.

Były dni - rozpalone szczęściem niezmierzonym,

były dni - zachlapane błotem lilie białe,

były dni - jak perłami usiane korony,

były dni ciche, smutne, nijakie, nieśmiałe.

Ty zawsze jesteś we mnie, trwasz we mnie krwiopłynem

i trwasz tak ziemsko, jednak nadczasowo...

Jak Chrystus cudze przyjmująca winy

i cudze krzyże nisąca nad głową.

Nad nami miłość żywa, bo bogata, wieczna,

nie zakwitła na rwanych rozognieniem ranach,

miłość jak przystań spokojna, bliskością bezpieczna

i jedyna wzajemna bez rany poznana...