Drzewa - to chumr zgęszczenia,

pod nimi dzwoni ziemia,

nad nimi rwą wezbrane

planety z brązu lane.



Lasy - smutku zielone

serca - w szmer przemienione,

pod nimi piły lament

białymi jęczy kłami.



Drzewa - bawoły złote

dymiły rudym poetem,

z pomrukiem ciała kładły

ku ziemi, aż upadły.



Drwale w śmiechu sypali

zęby jak sznur korali.

To piłą - ciszy przytną,

to śmiechu białą brzytwą.



Liście jak oczy wydrą

lśniące zieloną krzywdą,

to korę ciemną z ciała,

aż tryśnie krew dojrzała.



A nocą w sen zagięci -

- w warczący wir pamięci -

zobaczą drwale w lęku,

przykuci nocy ręką,

idące na nich prosto

topory sosen ostre.

             

22 listopada 41r.


Chodzę lasem, zostawiam nie ślady, lecz tropy

i sapię w wąskiej norze oddechem włochatym.

Czy to prawda, że żyłem rybą przed potopem

i że jestem dziś wilkiem kochającym kwiaty?

Jakże płyną te sosny? sierść ma zapach ostry.

Patrzę wam prosto w oczy, a krok mój jest wiekiem.

Gdzie las się kończy nagle fioletowym ostem - 

- myśliwy z psem, który też był kiedyś człowiekiem.

                                          

Listopad 1940 r.