Drzewa - to chumr zgęszczenia,

pod nimi dzwoni ziemia,

nad nimi rwą wezbrane

planety z brązu lane.



Lasy - smutku zielone

serca - w szmer przemienione,

pod nimi piły lament

białymi jęczy kłami.



Drzewa - bawoły złote

dymiły rudym poetem,

z pomrukiem ciała kładły

ku ziemi, aż upadły.



Drwale w śmiechu sypali

zęby jak sznur korali.

To piłą - ciszy przytną,

to śmiechu białą brzytwą.



Liście jak oczy wydrą

lśniące zieloną krzywdą,

to korę ciemną z ciała,

aż tryśnie krew dojrzała.



A nocą w sen zagięci -

- w warczący wir pamięci -

zobaczą drwale w lęku,

przykuci nocy ręką,

idące na nich prosto

topory sosen ostre.

             

22 listopada 41r.


Gwiazdy - łzy światła, opadła

noc przez szyby wybite arkad...

noc odpływa w nagęstłą przestrzeń

w czarnych, wodą ciekących barkach.



Mosty brodzą w prąd własne czernią,

gwiazdy czochrzą włosy mgłom wiklin...

Przeszli ludzie, którzy szli mostem...

Oczy cicho w złe miasto wnikły...



Rzeka gęsto wolno poziewa

w duszną szarość ciemnego płynu,

most się w niebo wrzyna żelazem

na krzyżowych wygięciach klinów...



Głodem cierpkim usta mdlą puste,

połykają gorzkie łzy świateł...

Szare nocą znad śliskich wiklin

pełźnie świtem niebo jak krater...