Kiedy zabolą nas nogi tysiącem drzew,

pójdziemy dalej księżycem - przez słup oporu - postój,

gdy noc jak pręt leszczynowy gwiazdami się gnie

w niebo prosto.



Drogi pętlami udusiły las.

Hukiem oczy zmęczone drogę przenoszą w uśpienie.

Kilometr każdy - w serce głaz.

Spoza

brzęczą kroki - kilometrowe kamienie.

A w wydmach ciężej wiatru

śmierć swoją mówią mi w usta gwiazd konające szerszenie

i znów

z dróg lasy spływają jak z rynien

w okrzyki lip cichsze od żalu



zresztą

wieczór jest dziś zmęczony i jak księżyc - płynie.


W mojej ojczyźnie była wiosna

i maki kwitły w krople krwi;

w mojej ojczyźnie była wiosna,

słoneczna wiosna krwawych dni;

warkotem werble w mózg nas biły,

w ulicach kroki w twarz kopały;

nahają kłamstwa serca pękły.

W stosach w nienawiść rozgorzałych

płonęły wieki serc i ducha.

"Die Strasse frei..."

kamieniem słów;

upadło kłamstwo błotem w twarz,

szeregi głów,

szeregi rąk,

kompanii śpiew:

"Die Strasse frei..."

a werbel tłukł,

po sercu tłukł,

po mózgu tłukł,

po ustach tłukł,

"Die Strasse frei..."

i werbli huk...

W ulicach krew...



po ustach, po sercach, po mózgach,

po głowach...

butami, butami kompania szturmowa.



pamiętasz?

z posiniałych warg

upadło tylko jedno słowo

(pamiętasz, Hans?) i tłum jak noc

nad twoją się wypiętrzył głową,

a potem w oczach słony piasek,

a potem w ustach

zapach krwi;

pamiętasz, towarzyszu Hansie,

słoneczną wiosnę czarnych dni?...