Kiedy zabolą nas nogi tysiącem drzew,

pójdziemy dalej księżycem - przez słup oporu - postój,

gdy noc jak pręt leszczynowy gwiazdami się gnie

w niebo prosto.



Drogi pętlami udusiły las.

Hukiem oczy zmęczone drogę przenoszą w uśpienie.

Kilometr każdy - w serce głaz.

Spoza

brzęczą kroki - kilometrowe kamienie.

A w wydmach ciężej wiatru

śmierć swoją mówią mi w usta gwiazd konające szerszenie

i znów

z dróg lasy spływają jak z rynien

w okrzyki lip cichsze od żalu



zresztą

wieczór jest dziś zmęczony i jak księżyc - płynie.


Gdy za powietrza zasłoną noc pocznie kształty fałdować

I czuje się jak wielkie ptaki rosnące za chmur kwiatami

Zmierzch schodzi lekko. A ona świeci u okna głową

Jasną jak listek światła i śpiewa piosenkę ciszy.



Długą wijącą się wstęgą głos ciepły w powietrzu stygnie

Aż jego dosięgnie o zmroku i szept przy ustach usłyszy

"Kochany" - szumi piosenka i głowę owija mu, dzwoni

Jak włosów miękkich smuga, lilie z niej pachną tak mocno,

Że on pochylony nad śmiercią, zaciska palce na broni,

Wstaje i jeszcze czarny od pyłu bitwy - czuje,

że skrzypce grają w nim cicho, więc idzie ostrożnie, powoli

Jakby po nici światła, przez morze szumiące zmroku

I coraz bliższa jest miękkość podobna do białych obłoków

Aż się dopełnia przestrzeń i czuje jej głosik miękki

Stojący w ciszy olbrzymiej na wyciągnięcie ręki.

"Kochany" - szumi piosenka, więc kiedy obejmą ramiona

Więcej niż objąć można kochając jedno ciało

Dłoń wielka kształty fałduje za nieba czarną zasłoną

I kreśli na niej zwierzęta linią drżącą i białą.



A potem świat się rozlewa. Broń w kącie ostygła i czeka

Pnie się wąż biały milczenia, przeciągły wydaje syk

I wtedy budzą się płacząc, bo strzały pękają z daleka,

Bo śnili, że dziecko poczęli całe czerwone od krwi.



13.VII. 1944