Dokąd to jeszcze? Ten cień stoi we mnie 

Jak obraz wieczny mego zatracenia,

Rdzewieje tarcza i gorzknieje ziemia

Pod zamyśleniem moim obosiecznym.

O, bo ja jestem mieczem krzywdy wszelkiej

Przez moje ręce wyciągnięte we śnie

Wędrują grzechy jak milczące węże

I wytryskają z palców jako pieśni.

I czego dotknę to się łzą pokryje

Jakoby rosą, tylko, że tak słoną,

Że się nie pięścią - całą ziemią biję

W pierś, której nigdy win nie odpuszczono.

O, bo i jakże odpuścić, że człowiek

Zapomniał głosu mówiąc w bożej mowie



I gdzie postąpię pęknie mi pod stopą

Ostatni kamień, a dalej już ciemność

I jestem jak ten pierwszy człowiek po potopie

Który zawinił. Więc wtedy nade mną

Też blasku nie ma i w dłoni mi próżno

Jakby z niej krzyż wyjęto i włożono topór

i jestem duszą smutku po ciałach podróżną

I jestem sam i ziemi twardy opór.



O, żeby chwila jedna dzban by dano

Ze zdrojem chłodnym, żeby klątwę zdjęto

I żeby serce - sercem, a nie raną,

I żeby droga choć w konaniu - świętą

I niebo mnie nie skrywa jak ziemi powieka

I śniegu nawet nie ma, który mnie pokryje

Tylko jak głosy łzami po omacku ryję

Jak cień, jak cień strudzony, co zgubił człowieka.



6.XII.1942


Trzeba nam było długo iść w nienawiść

(roztarty w gwiazdy kryształ chrupał nam pod butem)

i dni w przegniły, żółty blask rozkrwawić,

na bezoblicze iść pod zwiędłą nutę

z chrypnących gardeł zdartą suchym skrzekiem,



w bryzgi i sople krwi cuchnącej trupem,

idzie się tędy, by się stać człowiekiem



A nocą więdły w oknach ciche okiennice

i czerń wsychała z błotem w szorstki, ciężki drelich,

żeby ją świt odkruszył, którym niebo pęka,

świt... jeszcze jeden granat spadły w gęstej bieli.

A nocą okna w obcych, pustych miastach

pluły nam nienawiścią w czarny kontur twarzy

i szczekały po nocach charczącym budzikiem

dalekich karabinów,

by usta nam sparzyć.

i budziły gwałtownym, z żył wyprutym krzykiem,

który sypał się w czaszce w rozpalony ołów



a potem znowu było dno nakisłe ciszą

i znów przelewające szprychy w ciemność, koło.

Zostaną...

noce ukrzyżowane zamarzłymi snami.,

zostaną oczy z mroków wyrżnięte w łez kryształ

i oczy, które wykwitną przegniłe -

- niezapominajkami...