Papier wezbrał, a dłoń jak odcięta

niałym ptakiem biegła po nim sama,

aż stanęła; wtedy z czaszki zmiętej

ziała odchłań otwarta jak rana.

Wtedy wstał znad stołu i na barki

ciemność spadła, a on nieprzytomny

poczuł skrzydeł łopot u wargi,

zaczajony grom - u brwi ogromnych.

Stanął w oknie : o krok las przystanął,

wśród powietrza napiętego burzą

nieruchomy, pełen lwów, tytanów

i upiorów, które oczy mrużą.

Cały w grozie, rozpłaszczony lękiem,

człowiek drżał, do czoła podniósł rękę

i zawołał w las, co stojąc groził:

"Kim ty jesteś, który mówisz ze mnie?"

A już pękał bór tysiącem nożyc

i pioruny biły w ciemność - ciemne.



9.XII.1941


1

Oto stoimy nad ziemią tragiczną

Pobojowisko dymi odwarem strzaskanych wspomnień i snów.

Lepkimi krwią pytaniami

zdejmujemy hełmy przyrosłe do głów.

Głowy - czerwone róże przypniemy hełmom pokoleń.

Widzę: czas przerosły kitami dymów,

widzę czas: akropol zarosły puszczami traw.

Rzuć się, ostatni kainie, na ostatniego abla,

dław!



2

Wracając z pogrzebu ostatniego człowieka,

jak wyzwanie

rzucam przygarść powietrzną - skowronka - w niebo

i ziemię ronię jak łzę nad wszechświatem.



Krzysztof Kamil Baczyński wiosna 40r.