Papier wezbrał, a dłoń jak odcięta

niałym ptakiem biegła po nim sama,

aż stanęła; wtedy z czaszki zmiętej

ziała odchłań otwarta jak rana.

Wtedy wstał znad stołu i na barki

ciemność spadła, a on nieprzytomny

poczuł skrzydeł łopot u wargi,

zaczajony grom - u brwi ogromnych.

Stanął w oknie : o krok las przystanął,

wśród powietrza napiętego burzą

nieruchomy, pełen lwów, tytanów

i upiorów, które oczy mrużą.

Cały w grozie, rozpłaszczony lękiem,

człowiek drżał, do czoła podniósł rękę

i zawołał w las, co stojąc groził:

"Kim ty jesteś, który mówisz ze mnie?"

A już pękał bór tysiącem nożyc

i pioruny biły w ciemność - ciemne.



9.XII.1941


Nie wierzę w twoje oczy, jak się nie wierzy w niebo.

Wilgotne chmury. Jak co dzień wracam z własnego pogrzebu.

Małe psy biegną naprzeciw jak nieme zwierzenia wieczoru.

Przepływam na ukos ulic, na ukos godzinom i porom.

Jakie to ptaki dolecą? Przestrzeń Pęknięta na pół.

Jaki to murarz rozklei wzniesiony przez ciebie mur?

Kto przeciw śmierci stanie i wzrokiem zatrzyma prąd ten?

Rzucam na ciebie gwiazdę jak naraz modlitwę i klątwę.

Listy pieczęcie na trosce. Nie wierz tym słowom, nie wierz.

Oto umarły dziś rano, nie spotkam cię w czarnym niebie.



 r. 1940