Więc nie poszukasz mnie w oberżach kwiatów

i nie wyślesz mi zamiast listu - szklarki.

Co wieczór widzę twoje oczy dalekie

jak skurczone od mrozu poczwarki.

Za czym ty tęsknisz? za gromem,

który krąży po stanie przeczuć?

na co czekasz, pogrzebana domem

zamkniętym na klucz wiolinowy, na wieczór?

Co ty śpiewasz błądząc wśród domków

jak pielgrzymów na własnym pogrzebie:

"Mój kochanek utopii się w studni

wykopanej w wiosennym niebie".


Matce



Bożek wschodu, gdzie z twarzy wschodzą bez wyrazu

dwie krople oceanu - dojrzałe owoce wody,

zastyga przy kominkach i trójkątną twarzą

prowadzi sny puszyste w wilgotne ogrody.

Przez kasztanowy zapach i jesienną wilgoć

kołysze noc wysmukłą jakby widmo łowów 

i długo śpiewa pieśni nad zabitą wilgą

wywołując upiory krążące nad głową.

A potem ogień ciągnie złotych iskier struny,

bulgocą oczy, to woda, zenitalne deszcze, 

i wieje duszny samum sypkim piaskiem dreszczy,

gdy otworzą się oczy jak martwe pioruny.

Wtedy nagle urosną miękkie łapy kota 

i ogromnym tygrysem wyfrunie przez okno

do wygiętej w księżycu samicy ze złota.



Zostanę ja i ogień, i moja samotność.



Krzysztof Kamil Baczyński luty 41r.