Więc nie poszukasz mnie w oberżach kwiatów

i nie wyślesz mi zamiast listu - szklarki.

Co wieczór widzę twoje oczy dalekie

jak skurczone od mrozu poczwarki.

Za czym ty tęsknisz? za gromem,

który krąży po stanie przeczuć?

na co czekasz, pogrzebana domem

zamkniętym na klucz wiolinowy, na wieczór?

Co ty śpiewasz błądząc wśród domków

jak pielgrzymów na własnym pogrzebie:

"Mój kochanek utopii się w studni

wykopanej w wiosennym niebie".


Nie bój się nocy, ona zamyka

Drzewa lecące i ptasie tony

W niedostrzegalnych, mrocznych muzykach

W przestrzeni kute złote demony,

Które fosforem sypiąc wśród blasku

Wznoszą się białe, modre, różowe

Wznoszą się w lejach żółtego piasku,

W chmurach rzeźbione unoszą głowy.

Nie bój się nocy. Jej puchu strzegą

Krople kosmosu, tabuny zwierząt,

Oczy w nią otwórz, wtedy pod dłonią

Uczujesz ptaki i ciche konie,

Uczujesz kaształty, które nieznane

Przez ciebie idąc - tobą się staną.



Nie bój się nocy. To ja nią wiodę

Ten strumień żywy przeobrażenia.

Duchy świecące, zwierząt pochody

Które zaklinam kształtów imieniem.



Ułóż wezbrane oczy w kołysce

Ciało na skrzydłach jasnych demonów

Wtedy przypłyniesz do mnie jak listek

Opadły w cichy, tygrysi pomruk.



21.XII.1941