Więc nie poszukasz mnie w oberżach kwiatów

i nie wyślesz mi zamiast listu - szklarki.

Co wieczór widzę twoje oczy dalekie

jak skurczone od mrozu poczwarki.

Za czym ty tęsknisz? za gromem,

który krąży po stanie przeczuć?

na co czekasz, pogrzebana domem

zamkniętym na klucz wiolinowy, na wieczór?

Co ty śpiewasz błądząc wśród domków

jak pielgrzymów na własnym pogrzebie:

"Mój kochanek utopii się w studni

wykopanej w wiosennym niebie".


W potoku włosów twoich, w rzece ust,

kniei jak wieczór - ciemnej

wołanie nadaremne,

daremny plusk.



Jeszcze w mroku owinę, tak jeszcze różą nocy

i minie świat gałązką, strzępem albo gestem,

potem niemo się stoczy,

smugą przejdzie przez oczy

i powiem: nie będąc -jestem.



Jeszcze tak w ciebie płynąc, niosąc cię tak odbitą

w źrenicach lub u powiek zawisłą jak łzę,

usłyszę w tobie morze delfinem srebrnie ryte,

w muszli twojego ciała szumiące snem;



Albo w gaju, gdzie jesteś

brzozą, białym powietrzem

i mlekiem dnia,

barbarzyńcą ogromnym,

tysiąc wieków dźwigając

trysnę szumem bugaju

w gałęziach twoich - ptak.



Dedykacja:



Jeden dzień - a na tęsknotę - wiek.

jeden gest - a już orkanów pochód,

jeden krok - a otoś tylko jest

w każdy czas - duch czekający w prochu.



Mojej najdroższej Basi - Krzysztof dn. 2 II 1942 r.