Stojąc przed lustrem ciszy 

Barbara z rękami u włosów

nalewa w szklane ciało 

srebrne kropelki głosu. 



I wtedy jak dzban - światłem 

zapełnia się i szkląca 

przejmuje w siebie gwiazdy 

i biały pył miesiąca. 



Przez ciała drżący pryzmat 

w muzyce białych iskier 

łasice się prześlizną 

jak snu puszyste listki.



Oszronią się w nim niedźwiedzie,

jasne od gwiazd polarnych,

i myszy się strumień przewiedzie

płynąc lawiną gwarną.



Aż napełniona mlecznie,

w sen się powoli zapadnie,

a czas melodyjnie osiądzie

kaskadą blasku na dnie.



Więc ma Barbara srebrne

ciało. W nim pręży się miękko

biała łasica milczenia

pod niewidzialną ręką.



4 I 1942


Kobieta, którą kochałeś, upłynęła w listy,

spotykasz ją w szybie każdego tramwaju.

Gdy odpoczywasz pod przydrożną gwiazdą,

w ciszy zmęczeni odwagą przechodnie

przystają.

Nie śpiesz, zostaniesz zagnany w zaułek,

nie nadążą już stopom wysadzone mosty.

Daleko oknom dospiewano światło:

to palce wydłużone w wiotką melancholię

układają Szopena w akrostych.