Stojąc przed lustrem ciszy 

Barbara z rękami u włosów

nalewa w szklane ciało 

srebrne kropelki głosu. 



I wtedy jak dzban - światłem 

zapełnia się i szkląca 

przejmuje w siebie gwiazdy 

i biały pył miesiąca. 



Przez ciała drżący pryzmat 

w muzyce białych iskier 

łasice się prześlizną 

jak snu puszyste listki.



Oszronią się w nim niedźwiedzie,

jasne od gwiazd polarnych,

i myszy się strumień przewiedzie

płynąc lawiną gwarną.



Aż napełniona mlecznie,

w sen się powoli zapadnie,

a czas melodyjnie osiądzie

kaskadą blasku na dnie.



Więc ma Barbara srebrne

ciało. W nim pręży się miękko

biała łasica milczenia

pod niewidzialną ręką.



4 I 1942


Dokąd to jeszcze? Ten cień stoi we mnie 

Jak obraz wieczny mego zatracenia,

Rdzewieje tarcza i gorzknieje ziemia

Pod zamyśleniem moim obosiecznym.

O, bo ja jestem mieczem krzywdy wszelkiej

Przez moje ręce wyciągnięte we śnie

Wędrują grzechy jak milczące węże

I wytryskają z palców jako pieśni.

I czego dotknę to się łzą pokryje

Jakoby rosą, tylko, że tak słoną,

Że się nie pięścią - całą ziemią biję

W pierś, której nigdy win nie odpuszczono.

O, bo i jakże odpuścić, że człowiek

Zapomniał głosu mówiąc w bożej mowie



I gdzie postąpię pęknie mi pod stopą

Ostatni kamień, a dalej już ciemność

I jestem jak ten pierwszy człowiek po potopie

Który zawinił. Więc wtedy nade mną

Też blasku nie ma i w dłoni mi próżno

Jakby z niej krzyż wyjęto i włożono topór

i jestem duszą smutku po ciałach podróżną

I jestem sam i ziemi twardy opór.



O, żeby chwila jedna dzban by dano

Ze zdrojem chłodnym, żeby klątwę zdjęto

I żeby serce - sercem, a nie raną,

I żeby droga choć w konaniu - świętą

I niebo mnie nie skrywa jak ziemi powieka

I śniegu nawet nie ma, który mnie pokryje

Tylko jak głosy łzami po omacku ryję

Jak cień, jak cień strudzony, co zgubił człowieka.



6.XII.1942