Stojąc przed lustrem ciszy 

Barbara z rękami u włosów

nalewa w szklane ciało 

srebrne kropelki głosu. 



I wtedy jak dzban - światłem 

zapełnia się i szkląca 

przejmuje w siebie gwiazdy 

i biały pył miesiąca. 



Przez ciała drżący pryzmat 

w muzyce białych iskier 

łasice się prześlizną 

jak snu puszyste listki.



Oszronią się w nim niedźwiedzie,

jasne od gwiazd polarnych,

i myszy się strumień przewiedzie

płynąc lawiną gwarną.



Aż napełniona mlecznie,

w sen się powoli zapadnie,

a czas melodyjnie osiądzie

kaskadą blasku na dnie.



Więc ma Barbara srebrne

ciało. W nim pręży się miękko

biała łasica milczenia

pod niewidzialną ręką.



4 I 1942


On w wielości stoi pośród rzeczy, 

które rosną w potwornej przemianie,

pośród roślin przezroczystych mieczy,

pośród zwierząt, ludzi, a poznanie

będzie obce mu, by trudniej było

wielość formy połączyć w miłość.



Więc się mienić będą i brunatnieć

w złotych formach dojrzałe oczy,

to obłoki będą dnem się toczyć,

dnem tych spojrzeń, by nie było łatwiej

snów od ludzi, kamieni od rąk

porozróżnić, a gradu od trąb.



A ten, który przeciw niemu zawoła

o swej sile i wstrząśnie owadem

wszechmałości - przejdzie w apostoła,

przemartwiały swej słabości jadem, 

i ze strachu potęgę głoszący

w pięści zmienić chce gwiazdy i słońce.



On w wielości stoi. Wśród kaskady 

tryskającej mleczem i tonami, 

a nie spadnie, choć poryty gradem,

i nie wiedząc, gdzie koniec - nie skłamie.

Ani w bojach zjednoczy się w ogień,

ani w ludziach nie przystanie - z trwogi.



I nie wiedząc - choć otchłań zobaczy,

i nie wierząc w wiarę, która depcze,

czuciem światła łącząc przez powietrze

tak gwiazdami i łzami zapłacze.

Ręce prosto kładąc w tęczę tonu

sklepi ziemię z niebem na kształt domu

Będzie człowiek w ludziach, zieleń w ziemi

nad wiekami trwający ciemnemi.



28.I 42r