Wiatr gra chorały nocy na organach podwórz;

z pyska chłapie ulicom kroków szara piana,

a noc mży czarnym piaskiem w kwadraty trawników,

dom brodzi zatopiony w kirach po kolana.

Czarny pająk obrazu wpełzł na śliską ścianę,

napęczniay i syty krwi słodkawej mroku,

sieje pustkę bezmierną i meble w nią plącze

Ostre cienie waazonów snują czerń z odwłoków.

Noc się nigdzie nie kończy, jest wszędzie bezkresna,

wiatr gra chorały nocy na na podwórz organach;

noc mi zalewa gardło mdlącą, duszną falą,

czekam, stopiony w mroku

wyzwolenia...

rana...


1

Oto stoimy nad ziemią tragiczną

Pobojowisko dymi odwarem strzaskanych wspomnień i snów.

Lepkimi krwią pytaniami

zdejmujemy hełmy przyrosłe do głów.

Głowy - czerwone róże przypniemy hełmom pokoleń.

Widzę: czas przerosły kitami dymów,

widzę czas: akropol zarosły puszczami traw.

Rzuć się, ostatni kainie, na ostatniego abla,

dław!



2

Wracając z pogrzebu ostatniego człowieka,

jak wyzwanie

rzucam przygarść powietrzną - skowronka - w niebo

i ziemię ronię jak łzę nad wszechświatem.



Krzysztof Kamil Baczyński wiosna 40r.