Wiatr gra chorały nocy na organach podwórz;

z pyska chłapie ulicom kroków szara piana,

a noc mży czarnym piaskiem w kwadraty trawników,

dom brodzi zatopiony w kirach po kolana.

Czarny pająk obrazu wpełzł na śliską ścianę,

napęczniay i syty krwi słodkawej mroku,

sieje pustkę bezmierną i meble w nią plącze

Ostre cienie waazonów snują czerń z odwłoków.

Noc się nigdzie nie kończy, jest wszędzie bezkresna,

wiatr gra chorały nocy na na podwórz organach;

noc mi zalewa gardło mdlącą, duszną falą,

czekam, stopiony w mroku

wyzwolenia...

rana...


Kiedy zabolą nas nogi tysiącem drzew,

pójdziemy dalej księżycem - przez słup oporu - postój,

gdy noc jak pręt leszczynowy gwiazdami się gnie

w niebo prosto.



Drogi pętlami udusiły las.

Hukiem oczy zmęczone drogę przenoszą w uśpienie.

Kilometr każdy - w serce głaz.

Spoza

brzęczą kroki - kilometrowe kamienie.

A w wydmach ciężej wiatru

śmierć swoją mówią mi w usta gwiazd konające szerszenie

i znów

z dróg lasy spływają jak z rynien

w okrzyki lip cichsze od żalu



zresztą

wieczór jest dziś zmęczony i jak księżyc - płynie.