Oto jest chwila bez imienia:

drzwi się wydęły i zgasły.

Nie odróżnisz postaci w cieniach,

w huku jak w ogniu jasnym.



Wtedy krzyk krótki zza ściany;

wtedy w podłogę - skałą

i ciemność płynie jak z rany,

i w łoskot wozu - ciało.



Oto jest chwila bez imienia

wypalona w czasie jak w hymnie.

Nitką krwi jak struną - za wozem

wypisuje na bruku swe imię.



listopad 15.XI 41r


Ojcu

To odwaga - życie wzdycha tak ciężko

w pokoju opustoszałym z myśli

który każdy dzień czyściej

wygładza dla nich ze zmarszczek.

Jest pusto puściej dnia chodzącego bez Ciebie

ulicą obojętną kurzem jak co dzień.

I każdy dzień chodzi aleją przerażeń

i każdy jest jak obcość wybuchająca w codzienność.

Jak przechodzień

mija przyjaźń która odwisła od zdarzeń.



W pociągach pustych od smutku

wypatruję: nie dźwięczysz nadchodzący jak radość.

Odległej - noce których nie wiem.





Czekam: parostatki zielonych dni rzekami wracają

o pokładach wyblakłych jak otchłań

bez Ciebie.

I każdy pokój który już głuchnie jak kroki

jest pełen słów moich nie powiedzianych

rozstrzelanych przez wystrzały okien

i pełen myśli moich nie wybuchłych.





Za oknem

świece wypalonych drzew chłodną

deszcze letnie wybuchają łzami

i słyszę -

muchy roznoszą brzęczenie jak Twoja samotność.



sierpień 1939