Oto jest chwila bez imienia:

drzwi się wydęły i zgasły.

Nie odróżnisz postaci w cieniach,

w huku jak w ogniu jasnym.



Wtedy krzyk krótki zza ściany;

wtedy w podłogę - skałą

i ciemność płynie jak z rany,

i w łoskot wozu - ciało.



Oto jest chwila bez imienia

wypalona w czasie jak w hymnie.

Nitką krwi jak struną - za wozem

wypisuje na bruku swe imię.



listopad 15.XI 41r


Drzewa - to chumr zgęszczenia,

pod nimi dzwoni ziemia,

nad nimi rwą wezbrane

planety z brązu lane.



Lasy - smutku zielone

serca - w szmer przemienione,

pod nimi piły lament

białymi jęczy kłami.



Drzewa - bawoły złote

dymiły rudym poetem,

z pomrukiem ciała kładły

ku ziemi, aż upadły.



Drwale w śmiechu sypali

zęby jak sznur korali.

To piłą - ciszy przytną,

to śmiechu białą brzytwą.



Liście jak oczy wydrą

lśniące zieloną krzywdą,

to korę ciemną z ciała,

aż tryśnie krew dojrzała.



A nocą w sen zagięci -

- w warczący wir pamięci -

zobaczą drwale w lęku,

przykuci nocy ręką,

idące na nich prosto

topory sosen ostre.

             

22 listopada 41r.