Oto jest chwila bez imienia:

drzwi się wydęły i zgasły.

Nie odróżnisz postaci w cieniach,

w huku jak w ogniu jasnym.



Wtedy krzyk krótki zza ściany;

wtedy w podłogę - skałą

i ciemność płynie jak z rany,

i w łoskot wozu - ciało.



Oto jest chwila bez imienia

wypalona w czasie jak w hymnie.

Nitką krwi jak struną - za wozem

wypisuje na bruku swe imię.



listopad 15.XI 41r


Papier wezbrał, a dłoń jak odcięta

niałym ptakiem biegła po nim sama,

aż stanęła; wtedy z czaszki zmiętej

ziała odchłań otwarta jak rana.

Wtedy wstał znad stołu i na barki

ciemność spadła, a on nieprzytomny

poczuł skrzydeł łopot u wargi,

zaczajony grom - u brwi ogromnych.

Stanął w oknie : o krok las przystanął,

wśród powietrza napiętego burzą

nieruchomy, pełen lwów, tytanów

i upiorów, które oczy mrużą.

Cały w grozie, rozpłaszczony lękiem,

człowiek drżał, do czoła podniósł rękę

i zawołał w las, co stojąc groził:

"Kim ty jesteś, który mówisz ze mnie?"

A już pękał bór tysiącem nożyc

i pioruny biły w ciemność - ciemne.



9.XII.1941