Oto jest chwila bez imienia:

drzwi się wydęły i zgasły.

Nie odróżnisz postaci w cieniach,

w huku jak w ogniu jasnym.



Wtedy krzyk krótki zza ściany;

wtedy w podłogę - skałą

i ciemność płynie jak z rany,

i w łoskot wozu - ciało.



Oto jest chwila bez imienia

wypalona w czasie jak w hymnie.

Nitką krwi jak struną - za wozem

wypisuje na bruku swe imię.



listopad 15.XI 41r


Więc nie poszukasz mnie w oberżach kwiatów

i nie wyślesz mi zamiast listu - szklarki.

Co wieczór widzę twoje oczy dalekie

jak skurczone od mrozu poczwarki.

Za czym ty tęsknisz? za gromem,

który krąży po stanie przeczuć?

na co czekasz, pogrzebana domem

zamkniętym na klucz wiolinowy, na wieczór?

Co ty śpiewasz błądząc wśród domków

jak pielgrzymów na własnym pogrzebie:

"Mój kochanek utopii się w studni

wykopanej w wiosennym niebie".