Stojąc pod niebem bez góry i dołu

tętnię dojrzały do wielkości gwiazd.

Własnych zaklęć ogromne koło

krążę po niebie płynącym w czas.

W sklepieniu cichym jak śmierć słowików

nagle porywa mosiężny cyklon

i tylko ludzie zostają - podobni

rozdartym nad śmiercią cyrklom.

A tu dzwonią światy obojętne,

maczek gwiazd zamieniony w kosmos,

rosną groźnie światy obojętne,

przybliżone planety rosną.

Oto droga bez góry i dołu.

Kto widział nieba zamknięty strop?

Oto przestrzeń trójkątów i punktów,

linie dłoni przedłużone w głąb.

Wtedy w sen pierwotniejszy od planet

płyną masy coraz dalszych kół.

O, rozrąbać cień meteorów ciosem

snu jak toporem: na pół!


Dym układa się w gryfy, postaci i konie

nad rozlewanym ogniem, a on czesząc grzywy

żółtych promienie woła :"Przez gwiazdy zielone

zaklinam cię, demonie, Ahrbalu - przybądż!"



Wtedy przez pustą ramę portretu wychodzi

duch ogromny szeleszcząc od niebieskich iskier

i staje u pułapu jak wstrzymany pocisk

naprężonych obłoków, i unosi wszystkie

rozlane dymy w sobie. Wtedy on zbielały,

porywany przez ciszę, trojony przez cienie,

"Ahrbalu - zaklina - przez ten dym stężały,

Ahrbalu - zaklina - przynieś jej wspomnienie!"



Więc w suchym blasku iskier rośnie łuk różowy

Piersi wygiętych twardo, ust rozwartych koncha,

podłużne liście powiek. Wtedy z jego głowy

odrzuconej w odległość wypływają oczy

jakby łzy, w których widać odwrócony obraz

coraz mniejszy; i płacze "O siostro niedobra!"

a już ona jak kamień - rozpuszcza się w nocy.



15.X.1941